ทำความเข้าใจกันนิดนึง....
OS เรื่อง "ความรัก" นี้ มันก็จะจบในตอนของตัวเอง แต่งไปเรื่อยๆ เหมือนซิทคอม(เปรียบเทียบ) 55 ^_^
 
..............................................................................
 
 
 

“เบคฮยอน”

                เสียงหวานของ ‘ลู่ฮาน’ เรียกให้เบคฮยอนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมา .... วันนี้ลู่ฮานเรียกเขาเป็นสิบรอบแล้ว .... แล้วเบคฮยอนก็คิดว่า มันคงจะเป็นเรื่องเดิมๆอีก

                “ฉันอยากมีแฟน”

                นั่นไง ... เป็นเรื่องเดิมๆจริงๆด้วย .... เบคฮยอนปิดหนังสือในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อน แม้สายตามันจะดูเอือมระอาอยู่บ้าง แต่เพราะเห็นว่านั่งเครียดหรอกนะเลยต้องหันมาสนใจซะหน่อย ไม่อย่างนั้นลู่ฮานก็จะเรียกร้องความสนใจโดยการรบกวนเวลาอ่านหนังสือของเขาไปเรื่อย

                “ทำไม?”

                “ฉันอิจฉาเพื่อน ... อิจฉานาย อิจฉาอี้ชิง อิจฉาคริส อิจฉาคยองซู อิจฉาทุกคนที่มีแฟน .... ฉันเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลยอะ พวกนั้นทิ้งฉันตลอดเลย”

                ลู่ฮานพูดพลางทำหน้าจะร้องไห้เบคฮยอนส่ายหน้าเบาๆ

 

               “พวกนั้นไม่ได้ทิ้งนายสักหน่อย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ทิ้งนายนะ .... เนี่ยฉันยังมานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนนายเกือบทั้งวันเลย”

                “แต่มันไม่เหมือนกันนี่หน่า .... เวลาพวกนายอยู่กันครบทุกคน พวกนายก็คุยกันเอง สุดท้ายก็เหลือฉันคนเดียว .... ฉันอิจฉาอะ ฉันอยากมีบ้าง!”

                คราวนี้ลู่ฮานทำท่าว่าจะร้องไห้จริงๆ .... ที่จริงแล้วลู่ฮานจัดเป็นพวกหวงเพื่อนอันดับต้นๆในกลุ่มเลยก็ว่าได้ ถ้าเพื่อนมีแฟนหรือมีใครมาจีบ ตัวเองก็จะออกนอกหน้ากันไว้ก่อน หรือไม่ก็จะคอยเป็นคนสแกนให้เพื่อนเสียด้วยซ้ำ .... แต่โชคดีหน่อยที่คนที่ลู่ฮานหวงมากๆอย่างคริสกับอี้ชิง กลับได้กันเอง

                ส่วนตอนนี้ก็คงคิดว่าไม่มีคนสนใจสินะ ..... อ้อ ลู่ฮานเป็นพวกขี้น้อยใจอันดับต้นๆของกลุ่มด้วย!

                “ดูอี้ชิงกับคริสสิ ... แต่ก่อนสองคนนั้นต้องพาฉันไปด้วยตลอดเวลา แต่นี่อะไร .... พอเป็นแฟนกัน ฉันก็เป็นหมาหัวเน่าเลยอะ .... นายคิดดูสิเบคฮยอน ฉันน่าจะขัดขวางไม่ให้สองคนนั้นคบกันจนถึงที่สุดสินะตอนนั้น”

                “ไม่หรอกน่า...”

                “แล้วไหนจะคยองซูอีก .... มันหลงแฟนเด็กของมันยิ่งกว่าอะไร วันๆก็คุยกับฉันก็น้อยลง แต่ก่อนติดฉันอย่างกับอะไรนายเห็นมั๊ย .... ฮือ เบคฮยอนอา นายจะไม่ทำกับฉันแบบนั้นใช่มั๊ย? นายจะไม่เห็นไอ้ชานยอลกีไปกว่าฉันมากใช่หรือเปล่า?”

                ลู่ฮานเอื้อมมือไปจับมือเบคฮยอนที่นั่งอยู่ตรงข้ามไว้แน่น ... เบคฮยอนส่ายหัวให้กับลู่ฮานในใจ .... ทุกครั้งที่ลู่ฮานเป็นแบบนี้ สาเหตุมันมีมาอยู่ไม่กี่สาเหตุหรอกน่า

 

                “คร่ำครวญแบบนี้ ... ทะเลาะอะไรกันกับเด็กเซฮุนมาอีกหละ? ..... บอกแล้วไงว่าให้คุยกับเด็กนั่นดีๆ”

 

                “มันไม่เกี่ยวเลยนะ! .... อีกอย่างฉันกับเด็กนั่นก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย!”

 

               ลู่ฮานขึ้นเสียงดัง เบคฮยอนลอบถอนหายใจอีกครั้ง .... ชัดเลย สาเหตุมันมากจากเซฮุนจริงๆด้วย

                “เออๆๆๆ ไม่เป็นอะไรกันก็ไม่เป็น .... แล้วนี่เด็กนั่นไปไหนหละ ไม่ตามมาง้อหรือไง ปล่อยให้นายนั่งคร่ำครวญอยู่แบบนี้ หรือครั้งนี้นายผิด?”

 

               “ฉันไม่ผิด .... นี่เบคฮยอนฉันบอกแล้วไงว่าที่ฉันเป็นแบบนี้ไม่เกี่ยวกับเด็กนั่น!!!!”

                ลู่ฮานโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง

                “ยอมรับบ้างก็ได้นะลู่ฮาน อะไรๆมันจะได้ดีขึ้น”

                “เบคฮยอน! นายนี่พูดไม่รู้เรื่องนะ!”

                “นายต่างหากที่พูดไม่รู้เรื่อง .... ฉันแป็นเพื่อนนายมากี่ปี รู้จักไอ้เด็กเซฮุนนั่นมากี่ปี .... ทำไมฉันจะไม่รู้นิสัยของแต่ละคนหละห๊ะ!”

                คราวนี้กลายเป็นเบคฮยอนที่ขึ้นเสียงใส่บ้าง .... คนอย่างลู่ฮานถ้าปลอบถ้าโอ๋ตลอดก็เสียคนแบบนี้แหละ

                “แค่ยอมรับไม่เห็นจะยาก .... น้องมันรอนายมาตั้งกี่ปี .... บางทีฉันก็คิดว่า เซฮุนมันไม่น่ามาชอบคนไม่ยอมรับหัวใจตัวเองอย่างนายเลย .... บอกตามตรงว่าฉันสงสารน้องมากกว่าสงสารนาย!”

                ได้ทีเบคฮยอนต้องรีบพูด...

                “เบคฮยอน! นายเป็นเพื่อนฉันนะ!”

                “แต่ฉันก็เป็นพี่ชายที่สนิทกับเซฮุนเหมือนกัน .... ฉันเลือกเข้าข้างใครสักคนไม่ได้หรอก แต่บอกตามตรงฉันสงสารน้อง”

                “ไม่มีใครเข้าข้างฉัน! ..... ฮึก .... นายมันไม่รู้หรอกว่าไอ้เด็กบ้านั่นมันทำอะไรกับฉันไว้บ้าง!!!”

                จากที่ลู่ฮานแกล้งทำเป็นจะร้องไห้ ตอนนี้กลับกำลังจะร้องไห้ออกมาจริงๆ .... ปกติเบคฮยอนจะเข้าข้างเขาเสมอ .... แต่วันนี้เบคฮยอนเป็นอะไร ทำไมต้องไปเข้าข้างไอ้เด็กบ้าเซฮุน!

                “นี่จะไปไหนลู่ฮาน .... อย่าไปให้คริสปลอบใจอีกเชียวนะ .... นายมันเป็นเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ”

                เบคฮยอนลุกขึ้นคว้ามือลู่ฮานเอาไว้ เขารู้ดีเลย ถ้ามีคนไม่เข้าข้างแบบนี้คนที่ลู่ฮานจะไปหาคนแรกคือ คริส แน่นอน

                “ฉันโกรธนายแล้วเบคฮยอน .... โกรธมากๆด้วย!!!!”

                “โกรธได้พอๆกับที่โกรธเซฮุนอยู่ตอนนี้ไหมหละ”

                “เบคฮยอน! .... ฉันจะเกลียดนายนะถ้านายพูดถึงเซฮุนอีกครั้ง!”

                ลู่ฮานจ้องหน้าเบคฮยอนเหมือนเอาจริง ... เบคฮยอนที่ตั้งใจจะพูดต่อก็จำใจเก็บคำพูดของตัวเองลงไป พูดไปตอนนี้ลู่ฮานก็ไม่ฟัง .... เปล่าประโยชน์ที่จะพูดจริงๆ

               

                “พวกพี่นั่งทำอะไรกันอยู่หรอ?”

 

                เสียงทุ้มมาใหม่ทำให้ทั้งสองที่เหมือนกำลังจะทะเลาะกันต้องหันไปมอง .... ลู่ฮานสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใครเดินมา ผิดกับเบคฮยอนที่รู้สึกโล่งใจเหลือเกิน

                “ก็นั่งตัดพ้อกันหนะสิ .... ลู่ฮานบอกว่าอยากมีแฟน ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไง .... นี่ก็ทะเลาะกันนิดหน่อยเรื่องนาย ไปเคลียร์กันซะสิ .... วันนี้ลู่ฮานป่วนคนอื่นทั้งวันแล้วรู้มั๊ย”

                เบคฮยอนพูด ลู่ฮานหันกลับมาถลึงตาใส่เบคฮยอน .... แต่เบคฮยอนกลับไม่ได้สนใจ

                “จริงหรอครับพี่ลู่ฮาน .... งั้นเราไปคุยกันหน่อยมั๊ย .... พี่เบคฮยอนผมขอยืมตัวพี่ลู่ฮานหน่อยนะครับ”

                เซฮุนว่าพลางหันไปยิ้มหวานขออนุญาติเบคฮยอน .... เบคฮยอนพยักหน้าให้ส่งๆ ... หวังว่าสองคนนี้จะได้เคลียร์กันเข้าใจนะ

                “เบคฮยอน! .... ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนายจริงๆแล้วด้วย!”

                เสียงของลู่ฮานลอยตามลมมาแม้ว่าเจ้าตัวจะถูกเจ้าเด็กเซฮุนลากไปไกลแล้วก็ตาม .... เบคฮยอนส่ายหน้าให้กับความวุ่นวายของความรักสองคนนี้ .... คนนึงก็ดื้อ คนนึงก็ใจร้อน .... และที่สำคัญ ไม่ชอบทำตามหัวใจตัวเองกันทั้งคู่

                เบคฮยอนหละหน่าย!!!!!

 

......................................................

 

                ปึ้ก!

                เสียงกระแทกกับล็อกเกอร์เหล็กดังขึ้นเมื่อเซฮุนลากลู่ฮานเข้ามาถึงในห้องชมรมบาสที่ตัวเองถือวิสาสะไล่คนอื่นที่อยู่ในนี้ออกไปแล้วยังสั่งกันไม่ให้ใครเข้ามาจนกว่าเขาจะเป็นคนออกไปเอง

                “ฉันเจ็บ .... ปล่อยนะ!”

                “พี่ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น พี่มีความผิดนะพี่ลู่ฮาน!”

                “ความผิด? .... ความผิดอะไร .... ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!”

                ลู่ฮานพยายามดิ้นให้หนีจากอ้อมกอดของเซฮุน แต่เซฮุนกลับยื่นแขนมากันเอาไว้เสียก่อนแถมมืออีกข้างยังโอบรอบเอวเขาไว้ไม่ให้ไปไหนอีก .... เจ็บใจ! ทำไมถึงสู้แรงชองไอ้เด็กบ้าไม่ได้สักที!

                “อยากมีแฟนทำไมไม่บอกผม พี่ไปบอกไอ้พี่เบคฮยอนทำไม!”

                เซฮุนเอ่ยถาม ลู่ฮานหันหน้าหนีไม่ตอบ แต่เซฮุนก็จับให้หันหน้ามามองทางเขาอยู่ดี

                “ผมถามก็ตอบ .... ทำไมไปบอกไอ้พี่เบคฮยอนว่าอยากมีแฟนแทนที่พี่จะบอกผม?!”

                “มันเรื่องของฉัน!”

                ลู่ฮานว่าพลางปัดมือของเซฮุนที่จับใบหน้าของตัวเองอยู่ออก .... ทั้งคู่พากันเงียบไปสักพัก .... เซฮุนค่อยปล่อยมือออกจากตัวของลู่ฮาน ซึ่งมันก็พร้อมๆกันกับที่ลู่ฮานปล่อยให้น้ำใสๆที่คลอเอ่ออยู่ที่ขอบตาไหลลงมาอาบแก้ม

                “จิ๊ .... ร้องไห้ทำบ้าอะไรวะ!”

                เซฮุนเผลอสบถออกมา และนั่นก็ทำให้ลู่ฮานยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่

                “โถ่เว้ย!!!!!”

                เซฮุนร้องเสียงดังพลางแตะล็อกเกอร์เหล็กนั่นระบายอารมณ์ แล้วก็เดินออกไปจากห้องนั่นโดยไม่ได้หันมามองทางลู่ฮานอีก .... ลู่ฮานมองตามออกไปก่อนจะค่อยๆนั่งลงกอดเข่าซบหน้าร้องไห้

                “ฮึก .... ไอ้เด็กบ้า .... ปลอบกันบ้างแค่นี้ก็ไม่ได้ .... นายทำอะไรให้อย่างที่ฉันต้องการไม่ได้เสมอเลย .... ฮึก .... อ่อนโยนบ้างกับฉันสักนิดก็ไม่มี ..... ฮือ”

 

                “ลู่ฮาน!

 

                “ฮึก .... คริส”

                พอเห็นว่าเป็นใครที่วิ่งเข้ามาให้ลู่ฮานก็ลุกขึ้นแล้วโผเข้ากอดทันที

                “ไอ้เด็กนั่นไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั๊ย”

                “ฮือ .... ไม่ ไม่ได้ทำ .... นายอย่าไปเอาเรื่องกับเซฮุนนะ .... ฮึก .... ฉันร้องไห้ของฉันเอง”

                “งั้นหรอ .... ฉันก็ตกใจแทบตายตอนเบคฮยอนบอกว่า นายโดนไอ้เด็กนั่นลากมา .... เอ้า ร้องไห้ไม่หยุดเลย”

                คริสลูบผมลู่ฮานปลอบใจ .... เขาไม่รู้หรอกว่าทั้งเซฮุนแล้วก็ลู่ฮานมีปัญหาอะไรกัน เขารู้แค่ว่าสองคนนี้เหมือนจะกำลังคบกัน แต่ก็มีปัญหากันบ่อยครั้ง แล้วส่วนใหญ่มักจะเป็นปัญหาที่มาจากความหึงหวงของเซฮุน แล้วก็ความไม่พอใจของลู่ฮาน

                ลู่ฮานเป็นเด็กขี้อิจฉา .... ชอบอิจฉาความรักของคนอื่น .... จนลืมมองความรักของตัวเอง

                เซฮุนก็เป็นเด็กเจ้าอารมณ์ .... เรื่องความรักเซฮุนก็เอาอารมณ์เป็นหนึ่ง .... จนลืมมองความรู้สึกของคนรักของตัวเอง

                “บางทีฉันก็อยากให้นายสองคนเลิกๆกันไปซะ .... ทุกอย่างจะได้จบๆ .... เจ็บทีเดียวก็น่าจะดีกว่าเจ็บหลายทีนะ”

                “ฮึก ..... แต่ฉันรักเซฮุนนี่หน่า .... อีกอย่าง ฉันกับเด็กนั่น .... ฮึก .... ยังไม่ได้เป็นแฟนกันนะ!”

 

 

                มันคงเป็นเพราะคำว่า ‘รัก’ ที่ยังคงรั้งหัวใจของทั้งคู่เอาไว้

 

.......................................................................................................

 

 

                “เซฮุน .... เครียดเรื่องลู่ฮานอีกแล้วหรอ?”

                เบคฮยอนเอ่ยถามเมื่อเห็นน้องข้างบ้านคนสนิทเดินคอตกเข้ามา เซฮุนเงยหน้ามาสบตากับเบคฮยอนรวมทั้งมองเลยไปที่ชานยอลแฟนของเบคฮยอนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆด้วย .... เห็นแล้วมันก็น่าอิจฉาดีจัง

                “ทำหน้าแบบนี้ .... แสดงว่าเคลียร์กันไม่ได้อีกแล้วใช่ป่ะ”

                “ยังไม่ได้เคลียร์ต่างหาก .... พี่ลู่ฮานร้องไห้ซะก่อน .... พี่เบค ผมเหนื่อย”

                “ถ้าเหนื่อยก็หยุด .... ไปบอกเลิกกับลู่ฮานซะ”

                เบคฮยอนพูดออกมาอย่างไม่ต้องรอให้คิด .... เซฮุนส่ายหัว

                “ไม่ได้หรอก .... ผมรักพี่เขาหนิ .... อีกอย่างผมจะไปบอกเลิกพี่เขาได้ไง .... ผมกับพี่เขายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

                เบคฮยอนมองหน้าน้องชายข้างบ้านอย่างเอือมระอา .... เท่าที่เขาดูเนี่ย เขาคิดว่า เรื่องของสองคนนี้มันน่าจะอยู่ในขั้นของคนที่เป็นแฟนกันได้แล้วนะ!

                “เฮ้อ ... ก็รักแล้วทำไมไม่รู้จักปรับตัว .... คำว่าปรับตัวไม่ได้หมายความว่าต้องตามใจ .... ที่จริงพี่ก็บอกนายไปตั้งแต่แรกแล้วนะ ว่าลู่ฮานเป็นคนยังไง .... จำได้ไหม นายเป็นคนบอกพี่เองทุกอย่างว่านายรับได้ .... เพราะงั้นตอนนี้นายเองก็ต้องมีความสุขกับมันสิ”

                “แต่ทำไมผมไม่มีความสุขเลยหละพี่”

                “นายรักลู่ฮานน้อยลงหรือไง?”

                “ไม่! ..... ผมรักพี่เขามากขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ .... แต่ผมแค่อยากให้พี่เขาเข้าใจในส่วนที่ผมเป็นบ้าง”

                เซฮุนตอบเสียงดังฟังชัด .... เบคฮยอนมองใบหน้าน้องชายอย่างสงสาร .... เขาก็ไม่รู้จะช่วยอะไรเซฮุนจริงๆ เขารู้ว่าทั้งเซฮุนและลู่ฮาน สองคนนี้รักกันมากขนาดไหน .... แต่เพราะทั้งสองคาดหวังในตัวของแต่ละฝ่ายมากเกินไป

 

                “เซฮุน!!!!!

 


            “พี่ขอโทษ! ... อย่าโกรธพี่นะ!

 

 

                แต่สุดท้ายมันก็ลงท้ายด้วยความรักที่ทั้งสองมีให้กันทุกครั้งอยู่ดี

 

 

                “ผมโกรธพี่ไม่ลงหรอก ... เพราะผมรักพี่นี่หน่า” 

 

            “รักนายเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

 


 

            “เป็นแฟนกันนะ ...”

 
 
...............................
 
 
END
 
 
 
มางงๆ ไปงงๆ จบงงๆ (รึป่าว)